сре̏тан, тна, тно прид.: Жи̑ва и сре̏тна би̑ла! — Ја да сам сре̏тна кај дру̏ге. — Сре̏тни ода̑вно бљу̏ју.Исп.сре̏ћан.
Речник дубровачког говора
/сре̏тан/изр.би̏т ви̏ше̄ сре̏тан него па̏метанкаже се за особу којој много тога полази за руком мада се то не би очекивало. – Ла̀ко је ње̏му кад је ви̏ше̄ сре̏тан него па̏метан!