Речник косовско-метохиског дијалекта

та̄бија̏т (табија̏т), а м. ћуд, нарав, природа: Мло̏го рђа̑в та̄бија̏т и̏ма. — До̏бар та̄бија̏т и̏ма што не пи̏је раки̏ју. — Пога̑н та̄бија̏т и̏ма што се сва̏ђа. — У В. н.