уви̏т, уви̏јем свр. завити око нечега, омотати, задржавати, зивкати: Уви̑ ми у не̏што. — Што не̑сте уви̏ли ово̑ де̑те у не̏што но да зе̄бе̑? — Што га уви̑јате туде̑р, није ра̏ат чо̏век једну ре̑ч да прегово̏ри од ње̏га. — Нит увије̏но нит повије̏но, но тек тако̑. — Уви̑ј га, пови̑ј га и да̑н про̑ђе. — Са се : Уви̑те се да не зе̄бе̑те. — У Br. Iv. ùviti, ȕvijȇm свр.