ша̄нда̑н, ша̄нда̏на м. светњак, чирак; чак и црквени свећњаци, рипиде друкчије се не зову: Да̑ј ми тај ша̄нда̑н да зато̏пим ову̑ све̑ћу. — Одне̑ше де̏ца ша̄нда̏не, у̏мрео за̑р не̏ко. — Држа̏т ша̄нда̏не (тј. у цркви за време службе носити чираке). — Ша̄нда̏не де̏ца но̏су, за̑р не̏ко у̏мро. — У Br. Iv. н. Реч је постала од арап. šam ҆a > свећа и персиског наставка за место dan: šam ҆adan. Народ. турски šamdan им. обично од метала справа разног облика на коју се прилепи или постави
свећа да гори.