Рјечник дубровачког говора

да̀бо̄гда̄ узв. 1. као жеља или клетва. – Да̀бо̄гда̄ се нано̀сијо о̀вије̄х цре̏ва̄ја̄! – Цр̏ко̄ да̀бо̄гда̄ кад му је све̏ ма̏ло! 3. разумије се, наравно, дабоме. – „Хо̏ћеш ли с на̏ма!” – „Да̏бо̄гда̄!” – Гу̀ста̄ ли те сла̀тко̄?” – „Да̀бо̄гда̄!”