Рјечник дубровачког говора

на̀димат, на̀димље̄н несвр. I. пунити ваздухом. – Вје̏тар на̀димље̄ јѐдра, а ти̑ са̏(д) са̏мо твр̏до др̏ж тѝмӯн! II. на̀димат се мучити се, натезати се с неким. – Не́ћу се ја̑ на̀димат с то̏бо̄н!