обри́чит, о̀брӣчӣн свр. I. 1. обријати некога. – Ко̏ да те је обри́чијо лаву̀ренат, а не̏ го̀спа̄р! 2. однијети, одузети, опљачкати, нпр. на картама и сл. – Обри́чили су га до̀ коже̄, ни́је ѝмо̄ су̀ чијен бѝљет за тра̀нвај ку́пит. II. обри́чит се обријати се. – Обри́чијо се ко и о̀бично и изѝшо̄ на̀дво̄р око десѐт ӯра̄.