Рјечник дубровачког говора

разула́рит, -у̀ла̄рӣн свр. I. распустити некога, учинити некога самовољним. – Чѝнили су дјѐтету све̏ што хо̏ће, па су га разула́рили. II. разула́рит се распустити се. – Мла̏до̄с се разула́рила па чѝнӣ што хо̏ће.