Рјечник дубровачког говора

уза̀врет, уза̀врӣн свр. 1. (прел.) скухати нешто до врења. – Уза̀ври во̏ду па ста̏ви ку̏хат ку̀пус! 2. (непрел.) достићи тачку врења, прокључати. – Кад ју́ха уза̀врӣ, ста̏ви па̏сту! 3. осјетити бијес, љутину због нечега. – Ја̑ уза̀врӣн кад ви̏дӣн да сва̏к чѝнӣ што̏ га је во̏ја. – Уза̀врело ми је ка(д) сан чу̏о што̏ го̀ворӣ. 4. каже се кад настане неко велико гибање, кретање међу људима и сл. – Све̏ је уза̀врело, не̑ће о̀во̄ ѝзӣј на до̀бро.