хи̏тат, -а̄н несвр. I. 1. хватати некога или нешто. – Чо̀вјек што хи̏та̄ ку́чке по̀ улици зо̀ве̄ се маца̀ка̄н. – Ѝграли смо се на̀ хита̄ња. 2. схватати, разумјети нешто. – Хи̏та̄ш ли ти̑ што̏ од о̀вега̄ што̏ си чу̏о? – Да си памѐтнијӣ, бо̏је̄ би хи̏то̄! изр. хи̏та̄ ме сми̏јех (са̏н, пла̏ч
итд.) долази ми смијех, плаче ми се, спава ми се. – Хи̏та̄ ме сми̏јех ка(д) се сје̏тӣн ка́ко смо бр̏зо по̀бјегли. – Те̏бе хи̏та̄ са̏н чи̑м у̏зме̄ш ли̏бро у̏ рӯке! хи̏тат за̏ уши каже се за вино или друго алкохолно пиће које је добро, јако, па и малом количином опија, ошамућује. – До̀бро ти је о̀во̄ ви́но, бо̏рами хи̏та̄ за̏ уши! II. хи̏тат се 1. хватати се, примати се, хватати коријен. – Про̑ва̄н сва̏ке̄ го̏дине̄ поса́дит ру̑сице, па ми се нѐ хитају. – Па̏да̄ сни̏јег, ма се нѐ хита̄. 2. бити у лошим односима с неким, често се с неким свађати. – И̏ма̄ гру̑бӯ на́рав, са̀ свакијен се хи̏та̄. 3. љубакати с неким. – Мје̏сто да на̑ђе̄ се̏би при́лику, о̀на се хи̏та̄ о̀жењено̄га чо̀вјека.