хо̀дит, и̏де̄н несвр. 1. ићи. – И̏де̄ш ли ѝ тӣ са̏ мно̄м? – Јѐси ли хо̀дијо у ше́тњу? 2. доћи, али само у случају кад се некога позива к себи тј. у императиву и то: 2. л. једн. хо̀ди, 2. л. мн. хо̀дите (хо̏те). – Хо̀ди а̑мо да ти не̏што да̑н! – Хо̀дите да ви̏дӣте што̏ и̏ма̄н у ру́ци! – Хо̏те ѝ вӣ к на̏ма! 3. ходати. – Хо̀дили смо до̀бре двје́ уре око̀ Бабина ку̏ка. – До̀бро о̑н и̏де̄ и бе(з) шта́па. изр. хо̀дит ко ни̏ко ѝ ниђе одијевати се неуредно, неприкладно и сл. – И̏де̄ш ко ни̏ко ѝ ниђе, а у орма́ру вѐстӣт до вѐстӣта. по̀чет хо̀дит проходати (за дијете). – Је ли ма̑лӣ по̏чео хо̀дит? не хо̀дит за̀ нечијен (нѐ иде̄н за̀
тијен) не обраћати пажњу на нешто, не бити свјестан неког чина. – Ви̏ђи ђе̏ сан о̀во̄, лу́да, ста̏вила кад нѐ иде̄н за̀ тијен што̏ чѝнӣм! – Није́сан хо̀дијо за̀ тијен што̏ го̀ворӣн, па сан сѝкӯро у̀ фалу та̀ко̄ ре̏ко̄. хо̀дило ме је… био је ред, било је потребно да нешто урадим и сл. – Хо̀дило ме је да пр̀ва̄ по̑ђе̄н у̀ њӣх на̀ визиту. – Хо̀дило га је да о̏дма ре̏че̄ што̏ ми̏слӣ. хо̀дит у̀ конат користити, бити у интересу. – Да му ни́је хо̀дило у̀ конат, нѐ би ти ни̏ до̄ по̀ то̄н ције́ни. – И̏де̄ ми у̀ конат да афѝта̄н ци̏јелӯ ку̏ћу. не хо̀дит у̏ гла̄ву не моћи прихватити нешто несхватљиво. – Нѐ иде̄ ми у̏ гла̄ву да ме ста̑рӣ при̏јетељ мо̏го̄ прѝварит! – Не̑ма̄ ви̏ше хо̀ђе̄ња по о̀бједима от при̏јетеја до при̏јетеја.