Рјечник дубровачког говора

ша̑нтат, ша̑нће̄н несвр. (и: ша̀нтат, -а̄н) шепати, храмати у ходу. – О̀ткад је сло̀мијо но̏гу, ма̏ло ша̑нће̄. – То̑ је јѐдан ба̀шет чо̀вјек, а ша̀нта̄ на̀ лије̄вӯ но̏гу.