1.а̏лкаиа̑лка, e ж.тетка, дим. ода̑ла коју види, али не осећа се значење дем.,: Де̏ си би̑ла ? — Код а̏лке.
2.а̏лка, е ж.од тур.halka им. звекир, метални колут на капији: Поте̏гни вра̑та за а̏лку. — У В.а̀лка (ха̀лка), у RJA. hа̀lka.
Речник говора јужне Србије
а́лка ж(тур.halka)карика којом се коса учвршћује за косиште(Жујинце).
Речник говора Прошћења
а̀лка, -е̄, ж. — 1.ивица од косе, супротно сјечиву. — Направио сам кресиво од алке са косе.2.котур, карика, обруч. — Шаров је прекинуо ону велику алку на веригама.