алови̏тиа̏ловит, a, о, прид.који има својства хале, т.ј. да све прождере, уништи; јако ветровит: алови̏т ветар. — Чове̏к би̏ја а̏ловит.Прил. — Ова̑ го̏дина је алови̏та. — У В. н.У RJA. halòvit adj.
Речник говора јужне Србије
алови́т, -а, -овисоко и старо дрво.„Над кла́даньц је је́дан алови́т брес.”„Са́мо сам у ме́ђу остави́ја алови́ту кру́шку, јер се такво́ др́во не се́че”(Велико Буштрање).