возни́к мместо у шуми, на стрмини, низ које се спуштају посечена стабла; шумски пут за саонице и сл.„Све је го́ра, не́ма ни возни́к за спушта́ње др́вља”(Лесница).„Ви́ше се не позна́ва ни возни́к куде те́рашемо др́ва и се́но”(Радовница).
Речник говора Прошћења
во̀знӣк, -и́ка, м.; — влачник, траг (пут) којим се возе (вуку) дрва.