дво̏је, дво́га (dat.loc.дво́ма и дво́ме, instr.дво́ма) 1.zwei, duo. Овијем се показује број живијех ствари средњега рода, које стоје у род. мн., н. п. двоје пи̏ли̑ћа̑, двоје че̏ља̑ди̑, двоје пра̏са̑ди̑, дје̏це̑. Овако се самоставнијем именима оваке ствари броје и даље, н. п. троје, четворо, петоро, шесторо и т. д.Мјесто двоје, троје и четворо може се казати и два, три, четири, с род. јед. н. п. два пилета, три пилета, четири пилета, а даље не.У Сријемусе говори и двоје ја́ја мјесто два
јајета,а у Црној гори и двоје о̀пана̑ка̑, и двоје то̑ка̑ и т. д. а по осталоме народу казало би се: двоји опанци, и двоје токе. За човјека и жену, и за човјека и дијете, и за жену и дијете казало би се двоје, тако ако их је више и троје, четворо и т. д.; а тако и двоје коња,2.[у двоје, zu zwei, fr. à deux; маргиналија I. издања, код ове ријечи ].