би̏ч м прамен, чуперак (косе, вуне и сл.). – Ко дије́те је ѝмо̄ би̏ч си̏једијех ко́са̄.
/ би̏ч / изр. би̏ч бо̀жјӣ нешто страшно као казна. – До̀ка(д) ће ду̀рат би̏ч бо̀жјӣ од о̀во̄ вре̏мена?
би̏ч, -а, м. — 1. камџија. 2. прамен косе. — Склони та бич са очи, не видиш ићи.