/ бр̏к / изр. ри̏јет не̏коме не̏што у бр̏к отворено некоме нешто рећи у лице иако му то неће бити драго чути. – Ре̏ко̄ сан му у̀ брк да не̏ ваја̄ о̀но̄ што чѝнӣ. ѝмат и прико
бр̀ка̄;би̏т не̏чега и прико бр̀ка̄ одвише имати нечега или бити нечега. – Ѝмају свѐга и прико бр̀ка̄, а др̀жӯ се ко на̑јгорӣ сиро̀маси. – „Је ли ван би̑ло до̏ста?” – „Ма, би̑ло је и прико бр̀ка̄!”