по̀братим, m.der Wahlbruder. У нашијем старијем требницима (Србуљама) има особита молитва која се чита кад се
ко с ким побратими, и по томе би се могло рећи да је у стара времена побратим много више
значио него данас. Црногорци се још братиме у цркви, и нешто им поп чита, и најпослије љубе
крст. У Србији пак побратими постану на различне начине: 1.кад ко у сну у какој невољи рече коме: „ да си ми по Богу брат! “ 2.кад ко на јави побрати кога у какој невољи. 3.кад ко побрати кога у цркви, и то највише чине жене и дјевојке: Кад се разболи жена или дјевојка, онда избере каквога момка, и оде с њим намастиру, или цркви каквој, те јој ондје метне крст (чини ми се на главу, па веже каквом марамом), и поп јој, или калуђер, очита молитву; по том ако она оздрави, онда онога момка зове братом и он њу сестром (мени се чини да је ово Бугарски обичај: јер сам ја то први пут видио у Биограду код Бугара). 4.cf.дружичало. 5.cf.једномјесечићи. 6.многи се прозову побратими, а нијесу се побратили никако; тако Србин кад не зна имена коме, а он га зовне: еј! побратиме! — Какогод што се човјек у сну или на јави побрати (осим цркве), тако се може и посинити и поочити, а жена посестрити и поматерити.