ча̀бар, бра, m.der Zober, labrum, vas aquale: У нашега чабра гвоздене уши(реку жене кад ко приповиједа у кући за какову болест, или за другу какву несрећу која се гдје догодила).
Речник косовско-метохиског дијалекта
ча̏бар, а м.1.мера за жито. У ДК. има овај запис:҂аѱ҃ои, мс҃ца ноемр., дан к҃. Знати се когда погоди Милисава за два месецл в҃і гроша, в҃ чабра жита, чабар п(шенице), чабар р(ажи). Дадо мꙋ г҃ гроша, пак з҃ гроша. 1768 записано је:Ћꙋраковці и Лꙋкавце и Хотоманці, и Стародворане, и Трбꙋховце е҃ чабара. — Исте године у селу Гораждевцу:(Писа) све село г҃ чабра и по.Реч је о житу а не о пићу.1774 год.:Забрће писаше ч(абар) жита. Чавићи писаше ѡпще ч(абар) и пол жита. Добродоле: Станиша, Стоꙗн, Іѡан, Ћорћіе ч(абар) кол(ом)боћа. 2.мера за вино: Ћаковица шехер, писа Живкѡ е҃ гроша ꙋс(опшему) Рае спомен. Рече в҃ ч(абра) вина. 1770 год. у селу Дреновцу:Писа Мꙋса ч(абар) вина. 1776 год.:Село Добродоле, винѡ а҃ чабар, в҃ пшенице ꙋ монас(тир). — У RЈА. čàbar, čàbra м. 1. Овде се напомиње да се тако зове и једно село на Ибру. Данас се оно тако не зове него Чабре или Чабра, које види на свом месту.