1. чи̏м инстр. једн. од зам. што: Уда̏ри га чи̏м нама̑ши. — И али̏ном и све̑м чи̏м. — Ја, почи̏м сам оста̏ла ова̏ко без ни̏кога, зна̑м шта ме че̏ка зиму̏с. — У RJA. н.
2. чи̏м како, одмах: Чи̏м сти̏гнеш, пи̑ши ми да се не бри̏немо. — У RJA. н., у В. чи̑м.
чи̏м, -а, м. — кратка вуна на гребенима. — Прво сам с гребени скинула влас, а ово је осто чим, који није тако добар ко влас.