Српски рјечник

гла̀сни̑к, гласни́ка, m. 1. der die Nachricht bringt, Bote, nuncius [cf. гласоноша, огласник]: Чупић ради да гласник не оде. 2. Lärmkanone, tormentum tumultum nuncians, cf. хаберник ([аберник) хабердак (абердак) хабердар (абердар) хаберњача (аберњача]) : Па припали четири гласника.