Српски рјечник

хабѐрда̑к [абердак], хаберда́ка хабѐрда̑р [абердар], ерда́ра хабѐрни̑к [аберник], хаберни́ка m. и хабѐрњача f. [аберњача], т. ј. топ или пушка (што се меће на глас), die Lärmkanone, tormentum tumultum nuntians [vide гласник 2]: И припали топа хабердака — Па он меће пушку хабердара — Те избаци пушку хаберника.