ве̏о, ве̏ла, m.(у Паштр.)бијела махрама што дјевери држе изнад дјевојке која клечи држећи оружје на рукама, кад јој засједе дају добру молитву,: И три лакта вела од Млетака — [cf.велета, дувак, 2перда, прекривало, пријевјес1].
Речник дубровачког говора
ве̏о, ве̏ла м (и: ве̑ло) (тал.velo)копрена одређене дужине која се носила преко лица или забачена низ леђа; носиле су је удовице за вријеме жалости (црну) и невјесте на вјенчању. – Испо̀д вела су јон се ви̏ђеле о̏чи црвѐне о̀т плача.