кљу̑ч, кљу́ча м ковитлац провреле текућине. – Нека у̀чинӣ са̏мо два̑ кљу́ча, па о̏дма ди̏гни с о̀гња. изр. во̀да с кљу́ча вода која још ври. – За̀ тӯ по̏требу ва̀ја̄ да во̀да бу̏де̄ с кју́ча. кљу̑ч од ѐлетрике̄ прекидач за струју. – Кљу̑ч од ѐлетрике̄ је иза вра́та̄.
кљу̑ч, кљу́ча, м. — 1. направа за откључавање и закључавање врата. 2. нагли излив, млаз. — Удари кључ из њега, повраћа.