ба̑нда ж (тал. banda) плех-музика. – Па ѝ ма̄ло̄ мје̏сто ѝмало је сво̀ју ба̑нду.
ба́нда ж страна, бок. – Ну̏дили су нам по̏мо̄ћ с не̏колико̄ ба́нда̄. – З дру̏ге̄ ба́нде̄ је јѐдна ку̏ћа. – Бо̀лӣ ме испо̀д ба̄нде̄. изр. ста̏т на̀ нечијӯ ба̑нду пристати уз некога, бранити некога или одобравати некоме у спору с другим. – Ми̑ смо о̏дма ста̏ли на̀ њихову ба̑нду и бра́нили хи. ста̏вит на̀ ба̄нду оставити новац или друге потрепштине ради штедње. – Док је ра́дијо, ста̏вијо је на̀ ба̄нду не̏што со̏ла̄да̄. на̀ све ~ и
чѐтири стра̑не свукуда, по цијеломе свијету. – Рѐци ти̑ то̑ ње̏му па ће разгла́сит на̀ све ба̑нде и чѐтири стра̑не.
ба̑нда, -е̄, ж. — 1. одметници, бандити, бандит. 2. страна нечега. — Прођи с десне банде.