и̏стӣ, а̄, -о̄ једнак као неко други или као нешто друго. – О̑н је и̏стӣ о̀тац. изр. и̏стӣ, и̏стӣ; и̏стӣ, прѐћӣзӣ кад неко некоме потпуно сличи или кад је нешто сасвим једнако другој ствари. – Ма о̑н је и̏стӣ, и̏стӣ о̀тац. – Ѝмала сан ова̀ко̄ и̏сто̄, прѐћӣзо̄ о̀рлоџије. и̏стӣ мо̀менат (ча̏с) одмах. – Ка(д) смо хи чу̏ли, и̏стӣ мо̀менат смо излѐћели ѝс куће̄.
и̏стӣ, -а, -о̄ — 1. идентичан, једнак. 2. прави, рођени (о степену сродства). — Нас два смо иста браћа.