1.вра̑н, m.1.videгавран[1]: Ја два врана, два по Богу брата. 2.videвранац: Поткова му врана дебелога. 3.враг [videђаво], кад му не ће име да спомену: Мање више, свак има свог врана.
2.вра̑н, вра́на, но, (вра̑ни̑, на̑, но̑) schwarz, ater. [videцрн.]
Речник дубровачког говора
вра̑н м мн.вра̑наврана или гавран. – На̀пали ко вра̑ни, све̏ ће потама́нит.
Речник говора Прошћења
вра̑н, -а́на, -о — црн, мрк. — Играли се врани коњи.